ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Υπερφίαλες ανάγκες σε ανθρώπους με ουσία

anastasia1_myselvi.gr

Και αν κουβαλάς το φως μέσα σου, ποιό σκοτάδι μπορεί να σε τρομάξει; Πιστόγια, Ιταλία, Μάρτιος 2016 (Φωτογραφία Αναστασία Νικολούδη)

Γράφει η Αναστασία Νικολούδη / InstaWanderer

Ψάχνει ο άνθρωπος να βρει όσα χρειάζεται και ύστερα ψάχνει λίγα παραπάνω. Η ευτυχία δεν κρύβεται στη μετριότητα, του είπαν. Και αφού τα βρει και αυτά, ψάχνει ξανά για κάτι ακόμη, κάτι που θα τον συγκλονίσει, κάτι που θα γεμίσει τα κενά. Και όταν τα βρει και αυτά, νιώθει ανεπαρκής. Και ψάχνει ξανά και από την αρχή για κάτι νέο, που δε θα ζητάει τόση ενέργεια και δε θα απαιτεί τόση συνήθεια. Ψάχνει μέσα στο φαύλο κύκλο των αναγκών του. Εξουθενωτικό.

Είναι ανάγκη και η εμπιστοσύνη, όπως και η αγάπη, όπως και η προσδοκία, το ίδιο και η επιβεβαίωση. Το να εμπιστεύεσαι λένε είναι καλό, αλλά το να μην εμπιστεύεσαι είναι καλύτερο. Αν βάλει σε τάξη τις σκέψεις του ο άνθρωπος, θα δει που καταλήγουν.

Ο καθένας έχει ανάγκη από την αίσθηση της εμπιστοσύνης, ακόμη καλύτερα από την ίδια την έννοια. Πόσο δύσκολο έχει γίνει να μπορεί κανείς να εμπιστευτεί ακόμη και τον εαυτό του; Πόσο εύκολο είναι να παρασυρθεί κανείς μακριά από όλα όσα πραγματικά επιθυμεί; Πόσο απογοητευτικό είναι να ξεχνάει κανείς τη σημασία της εμπιστοσύνης και πόσο σημαντικό είναι να νιώθει κανείς εμπιστοσύνη στον ίδιο του τον εαυτό; Πόσο αδιάφορο θεωρούμε το να είμαστε άτομα άξια εμπιστοσύνης;

Και αν όλα τα κενά μέσα μας και όλες αυτές οι ανάγκες πηγάζουν από αυτή την έλλειψη; Πόση χαρά να δώσει μία βόλτα στα μαγαζιά; Πόσο να ζεσταθεί η ψυχή με μία βόλτα στα κλαμπ της περιοχής; Πόσο γεμίζει το μυαλό μέσα σε ένα άδειο σπίτι;

Δε ξέρω αν τα βασικά είναι αρκετά, ούτε και αν τα λίγα παραπάνω είναι περιττά. Ξέρω πως οι άνθρωποι πάντα ψάχνουν και αυτό γιατί υπάρχει μέσα τους η ανασφάλεια πως αυτό που βρήκαν δεν είναι αρκετό. Ή απλώς ανάξιο εμπιστοσύνης.

Είναι οι ανάγκες μας υπερφίαλες ή απλώς δε ξέρουμε να αξιολογούμε; Πότε χάνουμε τον προσανατολισμό μας και τους πραγματικούς μας στόχους;

Ίδια θέα, διαφορετική οπτική γωνία. Ίδια μάτια, διαφορετική ματιά. Λούκα, Ιταλία, Μάρτιος 2016 (Φωτογραφία Αναστασία Νικολούδη)

Ίδια θέα, διαφορετική οπτική γωνία. Ίδια μάτια, διαφορετική ματιά. Λούκα, Ιταλία, Μάρτιος 2016 (Φωτογραφία Αναστασία Νικολούδη)

Αν πάλι αφήσει κανείς τις ίδιες σκέψεις σκόρπιες, θα περάσει ένα υπέροχα ήσυχο απόγευμα. Εξάλλου, η ευτυχία αργά ή γρήγορα θα τον βρει και γλυκά θα τον εξουθενώσει. Και μαζί θα ρθει και η εμπιστοσύνη. Αρκεί πριν από αυτό, να θυμηθεί να βρει την ουσία στους ανθρώπους γύρω του και όχι σε ανάγκες περαστικές και άσκοπες.

Θα καθίσω δίπλα σου, να γεμίσουμε μαζί τις άδειες πλατείες της ψυχής μας. Πιστόγια, Ιταλία, Μάρτιος 2016 (Φωτογραφία Αναστασία Νικολούδη)

Θα καθίσω δίπλα σου, να γεμίσουμε μαζί τις άδειες πλατείες της ψυχής μας. Πιστόγια, Ιταλία, Μάρτιος 2016 (Φωτογραφία Αναστασία Νικολούδη)

Αφήστε το σχόλιο σας

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

To Top