ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Μόνοι…..λέξη που τρομάζει

moni

Γράφει η Χρύσα Παπανικολάου / never stop dreaming

Μία λέξη που τρομάζει πολλούς. Και γι’ αυτό κάνουν τα πάντα να την αλλάξουν. Κυνηγούν μανιωδώς το μαζί. Με κάθε κόστος, με οποιοδήποτε τίμημα. Άλλωστε οι άνθρωποι φτιάχτηκαν για το μαζί. Έτσι λένε στον εαυτό τους και βγαίνουν στην αρένα. Στην αναζήτηση, τη διεκδίκηση, συχνά στις εκπτώσεις και πολλές φόρες, στην καταστροφή των ίδιων.

Έκπτωση στα θέλω, στα standards, στα γούστα…Μα χωρούν εκπτώσεις στον έρωτα καρδιά μου; Χωρούν συμβιβασμοί; Χωρούν;;;

Εκείνοι, μα και πολλοί άλλοι γύρω τριγύρω τους, θα πουν πως ναι. Πως από μια ηλικία και μετά ο έρωτας είναι μύθος. Πως χρειάζεται ένας καλός άνθρωπος να κάνουν οικογένεια. Που να τους ταιριάζει στα βασικά, τα επιφανειακά, τα τετριμμένα. Πιστός σύντροφος, καλός μελλοντικός γονιός, τίμιος, εργατικός, τέλειος άνθρωπος απέναντι στους γονείς. Λες και διαλέγουν τραπεζομάντηλο κι όχι ταίρι. Αλέκιαστο, βαμβακερό, ν’ αντέχει στις πλύσεις και στο χρόνο. Στο χρόνο, θα αντέξει; Δύσκολα…

Γιατί ό,τι κι αν λένε οι γλώσσες, καλές ή κακές, στοργικές ή συμπονετικές , είναι μεγάλη η ζωή για να τη ζουν με συμβιβασμούς. Δεν παλεύεται εκείνο το “για πάντα”, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι. Γιατί το “μαζί” δεν είναι αυτοσκοπός. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος, όμως, είναι. Και αυτοσκοπός και υποχρέωση και τρόπος ζωής κι ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί.

Κι αν το “μαζί” δεν μπορεί να συμβαδίσει με την ευτυχία, μη σώσει και το κάνει.
Μοναξιά… καλύτερα…

Γιατί η αγάπη που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, δεν κρύβεται, δεν τιθασεύεται, δε νοιάζεται για τα πως και τα γιατί των άλλων. Θα βγει. Θα βρει αποδέκτες και θα βγει. Γιατί έτσι είναι η φύση της. Και θα είναι ασυγκράτητη, χείμαρρος.

Κι αν δε βρήκαν τον έρωτα της ζωής τους, ποιος νοιάστηκε; Ποιος σκοτίστηκε για τις ταμπέλες μια κοινωνίας που λανσάρεται λάτρης της οικογένειας και πίσω από τις πόρτες πέφτουν παντόφλες; Αυτοί… Αυτοί νοιάζονται.

Και τη φοβούνται τη μοναξιά. Τρέμουν την ταμπέλα.  Εργένης… Γεροντοκόρη… Γεροντοπαλίκαρο…Χωρισμένη… Χωρισμένος…Άτυχος, προβληματική, κακομοίρης κ.λ.π.

Έτσι πιστεύουν πως τους λένε και γι’ αυτό πέφτουν με τα μούτρα στην αναζήτηση. Με μηδέν κριτήρια. Δυο πόδια, δυο χέρια, ένα κεφάλι. Ό,τι να’ ναι, φτάνει να είναι “μαζί” με έναν άνθρωπο. Αλλά πρέπει και δεν είναι έτσι.

Γιατί την καρδιά, όσα χρόνια κι αν γράφει η ταυτότητα, πρέπει κανείς να την ακούει, να την εμπιστεύεται. Κι αν παραμένει πεισματικά βουβή, να σέβεται τη σιωπή της. Κι αν κελαηδά να λαχταρά για το τραγούδι της. Γιατί εκείνη ξέρει.

Ξέρει πως ο φόβος της μοναξιάς είναι χειρότερος κι από την ίδια τη μοναξιά. Ξέρει πως το “μαζί” καμιά φορά γίνεται χειρότερος εχθρός από το “μόνος”. Γίνεται βαρίδι που σε τραβά στον βυθό, θηλιά που σου σφίγγει το λαιμό.

Γι’ αυτό εσύ, εγώ, εσείς κι αυτοί, που περνάμε τα τριάντα και “προκοπή” δεν είδαμε ακόμη, καλό θα κάνουμε να μην απογοητευόμαστε. Και να σκεφτόμαστε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Που μπορεί να μην ξέρουμε, να μην καταλαβαίνουμε, αλλά που κάποια στιγμή, θα μας φανερωθεί. Και τότε θα καταλάβουμε πως η καλύτερη απάντηση στο φόβο της μοναξιάς δεν είναι ούτε οι εκπτώσεις, ούτε ο πανικός και φυσικά ούτε οι συμβιβασμοί.

Έχεις την δύναμη, να κάνεις τις αλλαγές που επιθυμείς, φτάνει να πιστέψεις πως το θέλεις και το αξίζεις… Γιατί το αξίζεις να είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος…ο καθένας μας το αξίζει!!!

Αφήστε το σχόλιο σας

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

To Top