Γράφει η Μαρία Γ. Μακρίδου
Η αρχαία Δολίχη. Ένα νησί χωρισμένο στα δύο. Βορράς-Νότος κι ο καθένας κάνει την επιλογή του. Αποβιβάζεται σε άλλο λιμάνι, επιλέγει άλλες παραλίες και χωριά. Ως απλός τουρίστας δύσκολα θα την καταλάβεις. Πρέπει να διαβάσεις, να μπεις στους ρυθμούς της, να σταθείς και να ακούσεις τις διηγήσεις των ανθρώπων στα παλιά καφενεία.
Να περπατήσεις και να οδηγήσεις σε κακοτράχαλους χωματόδρομους για να ανακαλύψεις μνημεία ξεχασμένα και τοπία θαυμαστά. Αρμενιστής, Νας, Μεσακτή και Σεϋχέλλες, Θέρμες, Εύδηλος, Άγιος Κήρυκος, Θεοκτίστη, φαράγγι Χάλαρη. “Αντι-πειρατικά” σπίτια και “μενίρ”, φάρος Πάπας, κάστρο Κοσκινά, μεγαλιθικά μνημεία, πύργος στο Δράκανο, Ερίφη και Παραθέρια.
Η Νικαριά είναι ένας τόπος αυθεντικός, με κρυμμένα μυστικά και αξιοθέατα. Έτσι ήταν κι έτσι παραμένει. Χωρίς gourmet εστιατόρια, πολυτελείς βίλες και boutique hotels. Και με τους μακρόβιους κατοίκους της -το ένα τρίτο των οποίων ζει περισσότερα από 90 χρόνια- να της χαρίζουν φήμη σε όλο τον κόσμο που ψάχνει το πώς θα αντιγράψει τη μακροζωία τους.
Η Ικαρία είναι μοναδική, ανένταχτη. Τραβάει το δρόμο της, δεν ακολουθεί και δε μιμείται. Όπως θα έλεγαν σταράτα οι αγγλόφωνοι “take it, or leave it”.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το νησί ονομάζεται Ικαρία από το μύθο του θρυλικού Ίκαρου. Προσπαθώντας να πετάξει με κέρινα φτερά, έπεσε στη θάλασσα και τα κύματα ξέβρασαν το σώμα του στο νησί σ’ ένα βράχο στη θέση Ξυλοσύρτη.